Babygebaren in de praktijk, een voorbeeld;

“Lisa?” roep ik. Even is het stil. Dan volgt een zacht gestommel over onze granieten gangvloer. Een klein blond meisje in een vrolijke strokenrok loopt enthousiast naar binnen. “Daar is ze!” lach ik vanuit onze open keuken. Ik buig door mijn knieën, aai haar pluizige blonde babyhaar en vraag “Wil jij eten of drinken?” Afwachtend kijk in de heldere blauwe ogen van mijn toen 15 maanden oude dochter. Ze brengt haar hand naar haar mond en tikt met haar kleine vingertoppen tegen haar lippen. “Dan maakt mamma een lekker hapje voor je klaar,” zeg ik terwijl ik Lisa in haar felrode kinderstoel til. Ze zit nog niet of ze gebaart naarstig “brood” door te doen alsof ze brood smeert.

Net als haar grotere broer Tim gebruikt Lisa vanaf haar eerste jaar gebaren om duidelijk te maken wat ze wil. Haar ‘normale’ vocabulaire is nu nog beperkt tot het toverwoord “mamma”. Maar met gebaren zegt ze precies wat die mamma voor haar kan betekenen. En zo gebeurt het vaak dat ze met haar kleine handjes aangeeft dat ze wil drinken, dat ze liever wil slapen dan een boekje lezen, dat ze een eendje of een kikker ziet. Gebaren zijn makkelijk te leren en toe te passen en het heeft talloze voordelen.